Ένα ευχαριστώ, μερικά ερωτήματα και μια συγγνώμη

Καταρχάς νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω όλους τους Έλληνες, οι οποίοι έχουν σταθεί στο πλευρό μας όλο αυτό το διάστημα. Μιλάω για τους απλούς πολίτες που κατέθεσαν χρήματα στους διάφορους λογαριασμούς, για τους δημοσιογράφους που έκαναν σωστά τη δουλειά τους και φυσικά για τον Ερυθρό Σταυρό και τους εθελοντές που άφησαν τα σπίτια τους και ήρθαν να μας βοηθήσουν. Ειλικρινά νιώθουμε μεγάλη ευγνωμοσύνη και συγκίνηση. Το να ξέρεις οτι υπάρχουν άνθρωποι που σε νοιάζονται μας δίνει κουράγιο. Ωστόσο, τα πράγματα πάντοτε είναι πολύπλευρα. Έτσι δεν μπορώ να κρύψω την ανησυχία μου, ενώ παράλληλα θα ήθελα να  θέσω ορισμένους προβληματισμούς. Η καταστροφή είναι αναμφίβολα μεγάλη, όπως μεγάλη είναι η ανταπόκριση του απλού κόσμου. Όμως η ιστορία διδάσκει πως πάντοτε στην Ελλάδα η παροχούμενη βοήθεια πήγαινε μόνο εν μέρει σε όσους την χρειάζονταν. Και το ερώτημα είναι απλό: φτάνει η βοήθεια σε όλους ή μήπως συμβαίνει ό,τι συμβαίνει πάντοτε σε τέτοιες περιπτώσεις; Και ο προβληματισμός συνεχίζεται: Κατανέμεται η βοήθεια σωστά, υπάρχουν κάπου καταχωρημένα στοιχεία που το πιστοποιούν, μήπως κάποιοι αδικούνται λόγω π.χ. κακής οργάνωσης στην όλη προσπάθεια; Μήπως κάποιοι συμπολίτες μας εκμεταλλεύονται τις συγκυρίες για να πλουτίσουν; Μήπως κάποιοι άλλοι, οι οποίοι έχουν πραγματικά ανάγκη, αρνούνται πεισματικά λόγω περηφάνειας να ζητήσουν βοήθεια; Δεν θέλω να κατηγορήσω κάποιον με τα παραπάνω, απλώς να επισημάνω τους κινδύνους που παραμονεύουν, καθώς το καλό, όπως και το κακό είναι μέσα στην ανθρώπινή μας φύση. Από την άλλη, αν θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής, πρέπει να ομολογήσω ορισμένες ιστορίες που κυκλοφορούν στην μικρή μας πόλη, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή: ιστορίες για αμαρτωλά τριχίλιαρα και για απόπειρες πλουτισμού.Και για αυτούς τους συμπολίτες μου, τη μειοψηφία, ακριβώς γιατί νιώθω ντροπή, θέλω να ζητήσω συγγνώμη από όσους μας έχουν συμπαρασταθεί όλο αυτό το διάστημα. Και μια σημείωση, χρειαζόμαστε τη βοήθεια όλων, όχι όμως την φιλανθρωπία και την ελεημοσύνη. Δεν είμαστε επαίτες και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ξεπουλά τον πόνο μας. Γιατί πολλοί λεν (και μιλώ για εταιρείες, το κράτος και άλλα ευαγή ιδρύματα) πως μας προσφέρουν παροχές και δωρεές, αλλά μάλλον τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα…Όποιος θέλει να προσφέρει, ας προσφέρει, η δωρεάν όμως διαφήμιση στις πλάτες των νεκρών μας είναι ηθικά απαράδεκτη. Και μια δεύτερη παρατήρηση: Η ανάγκη, κατά τη γνώμη μου πάντοτε, δεν είναι τόσο μεγάλη σε παροχή τροφίμων και ρούχων, αλλά σε ουσιαστικότερα μέτρα, όπως αντιπλημμυρική προστασία, οικονομική ενίσχυση, έτσι ώστε να μπορέσουμε να αγοράσουμε ελιές ή ό,τι άλλο προταθεί για να φυτέψουμε, οικονομική ενίσχυση για το πιο απλό: για τις μπολντόζες που πρέπει να πληρώσουμε για να ξεριζωθούν οι καμένες από τη ρίζα ελιές και άλλα παρόμοια.

Φρίκη δίχως τέλος

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς τη φρίκη που ζήσαμε στη Ζαχάρω στις 24/08/2007, αλλά και τις επόμενες μέρες.Κάποιοι αφήσαμε τα σπίτια μας και τρέξαμε να σωθούμε στις παραλίες, άλλοι τα υπερασπιστήκαμε και τα σώσαμε.Κάποιοι χάσαμε δικούς μας ανθρώπους. Άλλοι τις περιουσίες και τους κόπους ολόκληρης ζωής. Το βέβαιο είναι πως όλοι χάσαμε την αθωότητά μας.  Η φωτιά έκαψε: ανθρώπους, ζώα, δέντρα. Έκαψε όμως και τις αναμνήσεις μας, το παρελθόν μας. Από πολίτες γίναμε πυρόπληκτοι και για κάποιους ίσως και επαίτες… Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς τη φρίκη. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς το φόβο. Φόβος για τα ποτάμια που θα φουσκώσουν και το νερό που θα μας πνίξει.Φόβος για τα Χριστούγεννα που δεν θα υπάρχουν ελιές να μαζέψουμε, φόβος για όσους ζητούν κέρδη στον πόνο και στη φωτιά…  Φόβος για το “από δω και πέρα”. Γιατί τώρα πια μοιάζουμε με κατάδικους, στους οποίους έχει επιβληθεί ποινή 20 χρόνων χωρίς αναστολή. Και μια ευχή: Ας μην έχουμε, τουλάχιστον, άλλο νεκρό, γιατί η βροχή τις νύχτες δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε.

Γιατι κάποιοι (ελπίζω) δεν αφήνουν τις αγωνίες τους σε ενα ζάπιν…

Γι’αυτό ακριβώς, επειδή υπάρχουν πολλοί που ανησυχούν και ενδιαφέρονται, έγινε αυτό το μπλόγκ…

Για την ενημέρωση απο το κέντρο της τραγωδίας, την επαφή με τις αγωνίες και την αναζήτηση της ελπίδας μέσα απο τις στάχτες…